|
Воўчы закон.
У дужага слабы заўсёды вінаваты.
Ягнятка неяк ў летнюю пару,
Адбіўшыся ад хаты,
Пабегла да ракі вады напіцца.
І трэба-ж так было злажыцца,
Што акурат у тую-жа пару
Пры рэчцы той галодны воўк блукаўся.
Угледзіўшы здабычу, воўк аж аблізаўся.
І вось, з замерам паабедаць
Сьпяшыць к ягняці ён. Аднак,
Як ні хацелася яму барджэй ягняцінкі адведаць,
Воўк, (ён быў практычны, стары злодзей,
І не адну ўжо прыкрасьць меў
Калі каго украўшы проста зьеў) —
Хацеў абставіць справу так,
Каб быць зусім з законам ў згодзе,
Абвінавачаньням ня даць падставу,
Ну, словам, усё зрабіць „па праву“.
І вось пачаў к ягняці воўк чапіцца,
Быццам не дае яно яму напіцца.
— „Як сьмееш лезьць сюды!“ крычыць —
І тут, дзе буду піць,
Сваім паскудным рылам
Мяшаць ваду з пяском і ілам?
За сьмеласьць гэткую сарву
Тваю дурную галаву!“
„Калі ясьнавельможны воўк прыгледзіцца бліжэй“
|
