|
Раз неяк, служачы у гаспадара аднога,
З сабакай конь спрачацца крэпка сталі.
„Ня сталася-б дальбог, нічога,
Каб із двара цябе прагналі“.
Сабака кажа: „вось вялікая тут штука —
Вазіць або гараць!
А у гэтым — ўся твая навука,
Пра здольнасьць іншую дагэтуль ня чуваць.
Ці-ж можаш ты са мной раўняцца?
Павінен днём за стадам я ганяцца,
Уначы — дабытак ўвесь абараняю
І гэтак ні мінуты спакою я ня знаю“.
— Шмат праўды, трэ‘ прызнацца“,
Конь кажа, — „ў тым што кажаш ты.
Аднак, ня трэба забывацца,
Што хоць я й мала варты
Каб ня было каму гараць-вазіць,
Дык ці было-б табе што й бараніць?“
Заслуг ніякіх за другімі
Не прызнаем мы і ня бачым
А параўняўшы са сваімі —
Даем суд — як аб каню сабачы.
|
_4.jpg)
