Праз вёску раз прыяцелі два йшлі
I гутарку паважную вялі.
Аж раптам тут з пад падваротні,
Сабака кінуўся на іх.
За ім другі, там болей. І ў міг —
З усіх двароў сабак зьляцелася з паўсотні
Кідаюцца, ірвуць,
Зусім праходу не даюць.
Адзін з прыяцеляў кія шукаць пачаў.
„Пакінь“ — другі яго ўстрымаў.
„Кіём сабак ты ня уймеш,
А толькі болей раззлуеш.
Натуру я сабаччу знаю,
І свой на злосьць іх спосаб маю:
._%D0%A1%D1%82%D0%B0%D1%80._15.jpg)
