З такой згадзілася ўсё стада прапазыкай.
І пачалася тут музыка!
Такі узьняўся гвалт і зыкі,
Такі гармідар правялікі, —
Як быцца недзе йшоў абоз
На тысячах немазаных калёс…
Няма чаго: было тут шмат стараньня…
Аднак ад гэтага асьлінага пяяньня
Чуць Грэцкі цар не звар‘яцеў.
І вось, спыніць каб пявуноў,
Паслаў сваіх ён цівуноў.
Аслоў з Парнаса ўсіх загнаць
Хутчэй у хлеў,
І бізуна пры тым не шкадаваць…
Індык.
Нек у час вячэрняе пары,
На панскім птушачым двары
Вутка, певень і гусь зыйшліся
І крытыкай знаёмых заняліся.
Канешна — усіх скрытыкавалі
(Нашу ма‘быць моду узялі),
Аднак жа болей за усіх —
Цярпеў індык.
„І грэх і сьмех.
Сказаць каму, што гэты птак,
Ад птушак большы усіх дурак —
Дасюль сярод нас сьмее жыць“.
_4.jpg)
