Старонка:Арлянка (1932).pdf/97

Розін:

— Ты пакінь прыкідацца нявінным,
апраўданьням сваім
ня вер,
праз каго,
адкажы,
жанчыну
ні за што асудзілі на сьмерць?

— Пачакай!
Прыпыніла Касана:
— Допыт Рацкага
скончаны?
Так?

Хай дакажа цяпер
падпанак,
як патрапіў да нас у стан!

Вы пазналі мяне,
паручнік?!
Гэта,
праўда,
было даўно,
напярэдадні братніх заручын
вы з Масквы прыяжджалі дамоў.

Можа помніце імя Арлянкі,
калі памяці вецер ня сьцёр?
Я служыла тады…
гувэрнанткай,
мне здаецца,
у вашых сясьцёр.