|
палажыўшы на сэрца руку,
у які вы зьбіраліся вырай?
Што за людзі з табой?
Адкуль?
І чаго-ж,
у такую часіну,
вы блудзілі ля нашых гармат?
Можа гэта таксама
нявінны,
на людзкую пацеху,
жарт?!
Рацкі:
— Над палком навісала смута,
каб прычынным у гэтым ня быць —
ня было ў мяне іншага скутку,
як пакінуць агонь барацьбы.
Я ня клікаў з сабою нікога,
каб шукаць сваю долю дзе,
прысягну,
што зусім выпадкова
незнаёмых сустрэў людзей.
Ноч зманлівая
зьбіла з дарогі…
Мы спакойна блукалі-б да дня,
каб ня варта ўстрэсла трывогу.
Значыць,
зноў
не мая віна.
|
