|
ix
— за прарывы —
паклічуць на суд
многамільённыя масы.
І,
занядбаўшы спакоем і сном,
перамагаючы змору,
думкі пытаюць упарта адно:
— Дзе-ж той злачынца?!
— Каторы?!
— Дзе-ж тое выйсьце
з варожых засад?
Будуць уважліва слухаць,
стань-жа
і пэўна скажы комісар,
каб разьляцелася скруха.
Вочы дапытліва сочаць даўно —
суджана ім памыліцца:
Розін паведаміць можа адно:
— Кара ня знойдзе злачынцы.
Дадзены строгі загад —
затрымаць!
марныя толькі стараньні:
ён
(гэта Рацкі,
сумненьня няма)
зьнік яшчэ з самага раньня.
|
