Старонка:Арлянка (1932).pdf/75

Казак:

— Стой!
На хвілінку.
Паслухай мяне…
Хіба-ж мы супраць атраду?!

Ты,
брат,
ня блытай,
таварыш-камрад,
добрых людзей
і шпіёнку…
Мы патрабуем —
яе
пакараць…
жонка яна,
ці ня жонка!

Галасы:

— Правільна!
— Здрады ня можам цярпець!
— Зьнішчыць агідную постаць!

Комісар:

— Гэтага вырашыць нельга цяпер —
вы зразумееце посьле…

Гуртам мы справу разгледзім усю
I,
калі сьцьвердзяцца словы,
гэтай рукой падпішу я прысуд
самы няшчадны й суровы.