|
— Ax,
таварышы!
што-ж яны робяць?!
Што-ж яны,
сукіны
— робяць —
сыны!
І прыбоем расло абурэньне,
узьнімалася,
падала ўніз,
і натоўп узрастаў вокамгненна,
толькі Рацкі
даўно ўжо зьнік.
17
Няпрыкметна,
як чорная пошасьць,
захапіўшы адзін эскадрон,
распаўзаўся варожы пошапт
цераз шчыліны
сьцен і вакон.
Раніцой
на хлусьлівыя чуткі
яшчэ сыпаўся дружны протэст,
грозным быў
зьнітаванасьцю гнуткі
цьвёрдых рук
успаветраны гэст.
|