Старонка:Арлянка (1932).pdf/123

неадступная змора тугі —
перад імі усё адступіла.

Бо вяла іх упартасьць адна,
скасаваўшы граніцы ўсіх нацый —
Рэволюцыі сьцягі узьняць,
каб ня ведаць прыгону у працы.

Перайшлі яны тысячы вёрст
без абутку,
адзеньня
і зброі,
але кожны у сэрцы данёс
маладога змаганьня настроі.

Ад сібірскіх лясоў
ды балот
і выжар непраходных
Палесься
правялі яны слаўны паход
з баявою вясёлаю песьняй.

Не за славу крывіцкіх славян,
не за ўласную долю
і лёс свой,
а за волю рабочых,
сялян
гарадоў занядбаных
і вёсак.