Старонка:Арлянка (1932).pdf/106

а таварыш —
калее ў дазоры
за краіну,
за гэта сяло…

Ты сьмяяўся
і строіў жарты,
а чужынец разлад прынёс…
Як-та сьмеў ты
пакінуць варту,
Занядбаўшы рэспублікі лёс?!

Гэта-ж самая подлая здрада,
калі вораг наточыць нажы —
пашчапаць на кавалкі атрады
і вінтоўкі свае палажыць.

І ня выцерпеў
гэтае грозьбы
пажылы
і высокі казак,
прыпыніўся
і ціхаю просьбай
на дакоры усе
адказаў:

— Не загоіць надлому скруха,
калі хлопцаў,
братоў
і сясьцёр