Старонка:Арка над акіянам (1932).pdf/95

Увечары, помню, як сонца зайшло,
цень нечы прымеціла воддаль.
Угрунь я тады даганяла яго,
а ён усё далей адыходзіў.

Нарэшце спыніўся, як-бы скамянеў,
тады я пазнала Яцыну,
ён кінуўся зьверам сьпярша на мяне,
а потым прасіўся…

Гафрон:
— Вось дзіўна…
чаму не сказалі пра гэта раней?

Аліса:
— Такое дала абяцаньне…
Сягоньня крыху, нават, сорамна мне
за гэта дурное маўчаньне.

З цікавасьцю нейкай сачыла, як сак,
за кожным учынкам Яцыны:
я ведала мейсца варожых засад
у лесе за Чорнай лагчынай.

Расло неадступна жаданьне удаць,
а сэрца чагось смуткавала…
Такая дваістасьць зусім не наўда —
рашучасьці мне бракавала.