Старонка:Арка над акіянам (1932).pdf/92

XXIII. СУД

Дзьве тысячы пар чалавечых вачэй
застыла ў цішы мармуровай:
ня толькі каб слыхам, а й зрокам яшчэ
узважыць Яцынавы словы.

Яцына:
— Калісьці даўно мы ня кепска жылі,
ня так, як усе хутаране:
меў бацька чатыры валокі зямлі,
якая нядаўна забрана…

Тады мяне й падаўся задуманы плян
вар‘яцтвам усёй пяцігодкі…
Мы ўсклалі надзеі сваі на сялян,
чакалі, што будзе паводка

І ўсё захлынецца само па-сабе,
без нашых учынкаў актыўных.
А вёска жыла і расьлі ў барацьбе,
мацнелі штодзень колектывы.

У гэтым я ўбачыў пагібель сваю,
стаў дзейна, актыўна змагацца…
Віну, бязумоўна, цяпер прызнаю:
пашкодзіў учынкамі працы.