|
Каб так, як робіцца ў сям‘і паліпаў,
усё, што зрушана і зрабавана,
зноўку аднавіць у працы сьціплай
і здаць таму, ў каго яно забрана.
Я жыў адзінай думай і надзеяй,
што дасягненьні вашы мы падлічым,
што ажывуць, разгорнуцца падзеі…
І вось насіў я маску на абліччы.
Яновіч:
Але цяпер… — А што цяпер такое?
Яцына:
Надзеі гаснуць, думы аблятаюць
І кожны крок наперад — непакоіць…
Яновіч:
Скажы, чаго табе не далягае?
Яцына:
Не захапляўся я ідэямі братэрства:
задачы кожнаму напісаны ад роду:
адным прызначаны пакуты й кепствы,
другім і хлеб, і слава ад народу.
Скажэце мне, дык па якому праву
павінен здаць ня толькі прывілеі,
а й гонар мой, маю пашану, славу,
скажэце мне, бо я не разумею!
Я не хачу быць лёкаем беспраўным
натоўпу нейкага, дзе „мне — нічога“,
а „нам — усё“!..
|
