|
Яновіч:
Калі вы нажылі натуру лёрда? —
Мне помніцца спачатку бязуразна
цярпелі вы у нашай мове цьвёрдасьць.
Яцына:
На ўсё свой час і час за нас парука:
Вы прымеце маю таксама веру…
Яновіч:
Гуляць у хованкі з дарослымі — дакука:
сьмялей разгортвайце свае паперы!
Яцына:
Даўно хацеў вас выклікаць на шчырасьць,
але трывога замыкала вусны —
ці не пара нам вылецець у вырай
куды-нібудзь за межы з Беларусі?
Яновіч:
Ах, вось!.. Я вашы пляны разумею…
Яцына:
Магу пераказаць і растлумачыць.
Яновіч:
Якую-ж мэту ваша праца мела
і ваш удзел адданы і гарачы?
Яцына:
Чакаў я ўсё дагэтуль перамены:
душу і сэрца ўкладваў у руіны,
каб з іх стварыць навекі неадменны
парадак — лад загубленай краіны.
| 
