Старонка:Адвечная песьня.pdf/6

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная



Голад і Холад (разам).

        Мы будзем хадзіць за им парай,
        Наводзіць балесьці і хмары,
            Душой і хацівай трасьці,
            Адвечные казкі плясьці.

        Хай чуе і сілен, і молад,
        Як страшэн, і голад і холад.
            І рыне ў магільны пясок
            Праз стужу, праз хлеба кусок.

Хор.

        Гэй, спраўма над им тут хрысьціны
        Сьлязы і крыві церушынай!
            Хай будзе ні мал, ні вялік,
            Ніхай носе імя: Мужык.

Дзіцянё заплакало; цені разьбегаюцца і нікнуць.



II.
На службе.

Дворны папар, лагі. Недалёка лес. Дзень хмурны: слата. Пасецца скаціна; каля яе снуе маленькі пастушок. Апратка у яго паабрываная. Босы. У ззябнутых руках трымае бяроставую трубу. 3 лесу дарогай паказываецца кабеціна, — яго матка.

Пастушок.

        Ў сваей хатцэ і пры матцэ
            Жыў ня жыў,
        Беда выпхнула бадзяцца,
            У сьвет пабрыў.