Старонка:Адвечная песьня.pdf/5

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная



Доля

        Яму буду я напеваці
        Аб радасьці, славе, багацьці.
            Дзе шчасьця палае прасьвет,
            Як самага сонейка цьвет.

        Ён, чуючы гэтые песьні,
        Не раз загалосе балесьне,
            І страшнай азвецца кляцьбой,
            Бязсільны жыць вечна са мной.

        І стане ганяцца за мною
        Ен думкамі, сэрцам, душою, —
            Я, песьню прапеўшы, ўцяку
            Ці ў поле. ці ў лес, ці ў раку.

        І будзе так жыць і маліцца,
        Сваею неўдачай хваліцца
            Стварэньне Жыцьця — чэлавек,
            Аж ляжэ ў зямельку на век.

Беда

        Во! — тутка маё панаваньне!
        Са мной ён і ляжэ, і ўстане.
            Весна, лета, восень, зіма —
            Я з им, як царыца сама.

        Напрасна мяне будзе гнаці,
        З им буду за хатай, у хаці,
            І так ён зжывецца са мной,
            Што стану яго я душой,

        На плечы ўзвалю горб вялікі,
        Абую ў лазовые лыкі,
            Як ночай хай блудзе па дню, —
            Прасьветласць я выдзеру ўсю.