Старонка:Адвечная песьня.pdf/30

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка была вычытаная


29 

            І жыва с хаты роднай
            На сівер на нязводны!

Выцягівае з-за печы лахманы і атопкі.

Сталяр (кончыўшы века да труны).

        Як згаварьці слова,
        І века ўжо гатова.
        Закрыць дамоўку можна,
        Падходзь прашчацца кожны.

            Падходзь чужы і хатні
            Заглянуць раз астатні
            Вось на таго, што дзетак
            Без часу кінуў гэтак.

        Ня кепскім быў суседам:
        Шоў прадзедаўскім сьледам,
        Ня крыўдзючы нікога;
        Цярпеў сам крыўдаў многа.

Меньшы сынок (цалуючы нябошчыка руку — да маткі):

        Чаму, скажы, матуля,
        Прыбраны так татуля
        Ляжыць у гэтай скрыні
        Такі халодны, сіні?!

Большы сынок.

        Ня лезь ты без патрэбы:
        Душа ўжо таткі ў небе.
        Не ўстане і на лета;
        Памёр ён, значэ, гэта.

Дзеці атступаюцца; падходзюць прашчацца другіе. Сталяр забівае векам дамоўку. Суседзі бяруць нябошчыка на плечы выносюць с хаты.