Старонка:Адвечная песьня.pdf/28

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка была вычытаная


27 


Мужык.

        Туды ў краи далёкіе,
        Як дні мінуць кароткіе
        Сасоначкі высокіе
        Плывуць ракой — паводкаю.

            Гасьцінцамі, дарогамі
            У горад шуркі цягнуцца,
            Не за маймі парогамі
            Скарб пасечны хаваецца.

Зіма.

        Табе жыцьцё, знаць, сьцеліцца,
        Як бы сама нуда тая;
        Пашлю ў дабаў мяцелицу,
        Нехай з бядой разсватае.

Адходзіць. Пачынаецца мяцеліца. Цямнее. Хвойка падсечэная с трэскам і грукам валіцца і забівае мужыка. Стада згаладалых ваўкоў прыбліжаецца к нябошчыку. Лес стогне.



XI.


Хаутуры.



Хата. Напроць дзьвераў у белай дамавіне ляжыць Мужык. Сталяр раскідае палок, бярэ доскі з яго і робе века к дамавіне. За сталом суседзі пяюць па нябошчыку. Жонка галосе і прыгаварывае. Дзеці хліпочуць. Стары бацька, крэкчучы, злазе с печы. Мяцеліца шуміць. У коміне жаласліва вые венер.

Жонка.

        А мой ты сакалочэк!
        А мой ты каралёчэк!
        Ляжыш не ўстанеш болей…
        О доля-ж мая, доля!