Старонка:Адвечная песьня.pdf/27

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка была вычытаная



Мужык.

        Ой Зімка, пані ясная!
        Не варта наругаціся,
        Прытыкі кінь напрасные:
        С кім тут за плечы браціся?

            Я з сілаю разлучэны:
            Ў палях, лугах загінута…
            Неўдачамі замучэны,
            Пацехамі пакінуты.

        Рукою чуць пакратаю,
        Ня муч жэ абарванага!
        Пад футры йдзі багатые,
        Ў палацы мураваные!

            Семья мая галодная,
            Хаціна мая хіліцца.
            Ідзі, Зіма нягодная!
            Ня дуж с табою сіліцца.

Зіма.

        Не дам ніколі веры я
        Тваей брахні апьянчэнай,
        Што горэ цябе мерае,
        Што сьлёзамі ты няньчэны.

            Каму-ж тут хвойкі валюцца
            Рукою мазалістою?
            І шуркі каму стаўлюцца
            На пасеку, на чыстую.

        Ці-ж хата с хвойкі зваленай
        Ня грэта, не пастаўлена?
        Ці-ж пасека ня сеяна,
        Сахой тваей абнесена?