Старонка:Адвечная песьня.pdf/26

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка была вычытаная



X.
Зіма.

Лес. У нізу на дзерэвах вісіць кругом шэрэнь. Мужык у палатаным кажуху, у лямцовай шапцэ стаиць па калені ў сьнягу і сячэ таўстую хвойку. Здаля прыбліжаецца Зіма. У яе: у ваднэй руцэ кавадла і молат, у другой жмут жалезных путаў, Як ідзе, молат ударае аб кавадла, а ланцугі бразґаюць.

Зіма.

        Як жыў, як дуж, як маешся?
        Ці жыці не дакучыла?
        Усюдах я шатаюся,
        І да цябе во лучыла.

            Кандалікамі звонючы,
            Іду к табем — ўсесільная,
            На долю тваю помнючы,
            Іду к табе — магільная.

        Над цэлай, над старонкаю
        Я паняй разгасьцілася;
        Мой сьнег ляжыць пялёнкаю,
        Ў мой лёд рэка пакрылася.

            Гуляю я з марозамі,
            Гуляю я са стужамі,
            Сьмяюся я над сьлёзамі,
            І ўсіх, і ўсё, я дужаю.

        Кінь выгляд акалелага,
        Прысядзь во на калодаццэ!
        Крапчэй ты сьвета цэлага,
        Ну што? каб нам паходацца?