Старонка:Адвечная песьня.pdf/23

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная



        Пудзік хлеба з мякінай,
        Ґруцы, бобу крыху,
        Якой бульбы асьміну —
        Ці-ж ня дось мужыку?

Мужык.

        Ну і рада, ой рада!
        Дакупіць, дакупіць!...
        Дзе-ж капейка у «гада»?
        Дзе яго скарб ляжыць?

            На насеньне, на страву
            Трос вясной кішанёй,
            Летам штраф за «патраву»;
            Воласць не за гарой.

Восень.

        Як гляджу, ўсё находжу
        Недастаткі адны,
        Будзь здароў! я адходжу
        Да суседкі Зімы.

Выходзе. На двара вецер вые што раз сільней. Каплі сьцюдзёнага дожджу шлёпаюць аб гнілые сьцены. Мужык набірае у рэзьґіні вязку саломы — і йдзе даваць скаціне. Дзьверы са скрыпам зачыняюцца.



IX.
Сьвята.

Хата што і вясной. На стале ляжыць стус грычаных бліноў. На палку ляжыць двое хворых дзяцей; другіе босые і ў вадных кашулёнках поўзаюць каля маткі па хаце. На печы крэкчэ бацька стары. Мужык сядзіць на лаве і пад нос мармочэ.

Мужык.

        Ну, ламака, ну, хамула!
            Ці-ж стагнаць ня годзе?