Старонка:Адвечная песьня.pdf/21

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная



        Ох, каб так шнурок
            Свой счырыкалі!
        Ўжо за пашу ў двор
            Адбыць клікалі.

Мужык і жонка (разам).

        І жыцьцё-ж, жыцьцё
            Безпрасьветнае!
        Ці ня лепей ты
            Апраметная!

Мужык садзіцца клепаць касу, а жонка йдзе к казлом і корме грудзёй дзіцянё.



VIII.
Восень.

Досьвітак. Ток. Бледна курыцца на сьцяне газоўка. Мужык малоце. Цэп гудзіць. Яму глуха заводзючы падцінае вецер. Дзьверы атчыняюцца, уходзе Восень. У ваднэй руцэ трымае пук уселякіх павялых зёлак, у другой пусты мех.

Восень.

        Я усюдах хадзіла,
        Я усюдах была,
        Як дзе што урадзіла,
        Я рахунак вела.

            І к табе во зайшлася
            Паглядзець, запытаць,
            Як ты жыў, як спраўляўся,
            Што відаць, што чуваць?

        Весна, Лета блудзілі
        Па ўсей чыста зямлі;
        Ці-ж па роўна дзялілі,
        Роўна ўроду няслі?