Старонка:Адвечная песьня.pdf/16

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка была вычытаная


15 


            Знаць жывеш шчасьліва,
            Маеш хату, поле…
            Дзе-ж мой дом? дзе ніва?..
            Доля-ж мая, доля!
                                    (Ідзе далей).

Араты.

        Ён ідзе і плачэ,
        Я плачу парою…
        Эй ты, небарачэ,
        А дзе шчасьце тое?..

Выпрагае каня; жонка ў спарышох прыносе полудзень.



VI.
Лета.

Поле. У далі кругом чарнеюцца лясы. На ўзьмежку, пад дзікай грушай, сядзіць задумаўшыся Мужык; напроці яго вёска, далей гасьцінец і двор, акружаны прысадамі і садамі. Налева залітая паводкай сенажаць; направа абсеяные шнуры: ярыну усю пакрывае сьвірэпка, жыта напал з ґірсой і званцом паґерсана градам. С усходу на небе падымаецца хмара — чуваць гром. К Мужыку падходзе Лета, трымаючы у ваднэй руцэ серп, у другой касу.

Лета

        Што задумаўся так, Мужычок?
        Варта глянуць крыху весялей!
        На! касу, малаток і брусок,
        І сярпок на! для жонкі тваей!

            Званцом шастае ўжо сенажаць,
            Цецярэе жытцо і ячмень;
            Час на ґвалт і касіці, і жаць;
            Не на тое настаў Пятроў дзень.