нехта — нашто ламаць адчыненыя дзьверы, кожны хай прыходзіць у сьвятыню, дзе правіцца Служба вялікая ў імя Народу Беларускага.
На першы пагляд сказ слушны, шмат у ім праўды. Ніхто забараніць ня сьмее, калі брат заблудзіўшы й змадзеўшы зусім, варочаецца на загон бацькі свайго. Шмат цяжэй часта гаварыць з такім братам, які прыходзіць пышаючыся сваім багацьцем і новаю Бацькаўшчынаю, хаця ён там толькі заўсёды быў прымаком. І такога трэба прыняць, не адкідаць яго, ён хаця й бадзяўся па бездарожжы, то ён усё-ж такі наш, хай толькі пачуе ён родны загон, які загаворыць да яго сэнтымэнтам усяе мінуўшчыны.
Клікаць яго мы ня можам. Трэба аднак, каб ён ведаў, што прымем, калі схоча прыйсьці, і прымем сапраўды як роўнага з намі.
Ці гэткія магчымасьці павароту належаць да галіны сапраўднасьці?
Ужо маглі мы бачыць у жыцьці іншых народаў (Чэхі, Літоўцы), што выключнасьць клясавая, ці на’т толькі ідэолёгічная, шкодная дзеля паўніні жыцьця Народу. Не раней дык пазьней трэба варочацца й папраўляць памылкі гэткія, зробленыя ў мінуўшчыне. Паварот пазьнейшы на ўлоньне Бацькаўшчыны, калі яна ўжо загадае сваім заблудзіўшым сынам вярнуцца, не такі прыгожы. Лепш было-б і дзеля нас і дзеля тых ейных сыноў, а нашых братоў, каб хутчэй яны ўявілі, што Бацькаўшчына Беларусь іх жджэ й вітае.
