Ščaślivy, chto adpichnie ad siabie ŭsio toje, što moža splamić jahonaje sumleńnie dy abciažyć jaho.
Zmahajsia mužna: pryvyčka pieramahajecca pryvyčkaju.
Kali ty pakinieš u supakoi ludziej, dyk i jany daduć rabić tabie tvajo.
3. Nia lež u čužyja spravy, asabliva-ž nie miašajsia ŭ spravy starejšych.
Zaŭsiody hladzi pradusim na samoha siabie i napaminaj samoha siabie raniej, čymsia kaho-kolečy z najbolš darahich tabie.
Kali nia lubiać ciabie ludzi, nia sumuj, ale sumuj z taho, što ty nia tak žyvieš i nie hladziš siabie, jak heta treba słuzie Božamu i dobramu zakonniku.
Časta karyśnicj i bieśpiačniej, kab čałaviek nia šmat mieŭ paciechaŭ u hetym žyéci, asabliva-ž paciechaŭ, što datyčać cieła.
Kali adnak nia majemo paciechi Božaje ci čujem jaje redka, my samyja vinavaty: bo mała dumajem ab žali, bo nie całkam adkidajem usio pustoje, vonkavaje.
4. Pryznajsia, što ty nie paciechi Boskaje hodny, a chutčej vialikaje turboty.
Kali čałaviek sapraŭdy kajecca za hrachi tady ciažki i horki ŭvieš šviet jamu.
Dobry čałaviek zaŭsiody znajdzie davoli pryčyn, kab płakać dy škadavacca.
Bo ci na siabie hlanie, ci padumaje ab svaim blizkim — bačyć, što nichto nia žyvie biaz turbotaŭ.
I čym bolš siabie razvažaje, tym hłybiejšy jahony žal.
Pradmietam henaha bolu dy žalu ŭnutranaha buduć hrachi dy zahany našyja, u jakija my tak zapali, što mała kali patrapim razvažać niabiesnyja rečy.
5. Kali-b ty bolš pamiatavaŭ na śmierć svaju, čymsia na daŭhaviečnaść svajho žyćcia, tady biaz sumnivu chutčej ty papraviŭsia-b.
Kali-b u sercy dobra ty razmiarkavaŭ budučyja kary ŭ piekle ci ŭ čyscy, dyk napeŭna achvatniej pracavaŭ-by i ciarpieŭ-by dy nia tak pałochaŭsia-b ćviordaha žyćcia:
Tamu adnak, što dumki henyja nie traplajuć u serca naša dy lubimo, što nam pryjemna, my astajomsia chałodnymi i nadta lanivymi.
6. časta z ubohaści ducha paŭstaje narakańnie biednaha cieła našaha.
Malisia pakorna da Boha, kab daŭ Jon ducha žalu tabie i kažy z prarokam: Nakarmi mianie, Panie, chlebam płaču dy napai mianie ślozaŭ mierkaj. (Ps. 79, 6).