u kancy, cierpiać ciažkija pakusy.
Inšyja mučacca imi ŭvieś svoj viek.
Niekatorych naviedvajuć pakusy mała kali i lohkija; usio pavodle rozumu i spraviadlivaści Boha, jaki razmiarkoŭvaje i hladzić stan ludziej i ŭsio chinie da dabra svaich vybrancaŭ.
7. Tamu nia padajmo ducham, kali prychodzić pakusa, a tolki haračej malimosia da Boha, kab nam pamoh u kožnaj patrebie; a Jon sapraŭdy pavodle słoŭ śv. Paŭła: tak pakiruje pakusaŭ, kab my mahli jaje pakanać (1 Kor. 10, 13).
Dyk spakarajmo dušy našyja pierad mocnaj rukoju Boha (Piotr. 5, 6) ŭ kožnaj trudnaści i pakusie, bo pakornych ducham Jon zbavić.
8. U trudnaściach i pakusach paznajecca čałaviek, naskolki ŭžo jon lepšy; tam takža budzie bolš zasłuhi i pavialičycca cnota.
Ničoha vialikaha, kali niechta pabožny i žarlivy, jak jamu dobra; adnak toj niachaj spadziajecca postupu ŭ daskanalnaści, chto jość ciarplivym siarod turbotaŭ.
Jość ludzi, što zmahajuć vialikija pakusy, a ŭ štodziennych byvajuć pieramožanymi, kab hetak spakoranyja nikoli za šmat na siabie nie spadziavalisia ŭ vialikich, kali nia zdoleli ničoha ŭ małych.
Raździeł XIV
1. źviarni na siabie samoha svaje vočy i ścieražysia sudzić čužyja spravy.
Sudziačy inšych, susim darma čalaviek trudzicca, časta mylajecca i ciažka hrašyć; sudziačy-ž i razvažajučy ab sabie, zaŭsiody karysna pracuje.
časta ab niečym sudzim pavodle taho, jak padychodzić heta našamu sercu, bo dziakujučy svajmu samalubstvu zhubili my lohka praŭdzivaje sudžeńnie.
Kali-b Boh byŭ zaŭsiody adzinaju metaju našych imkneńniaŭ, nie złavali-b my tak chutka, sustrakajučy spraciŭleńnie našaj dumcy.
2. Ale časta niešta abo ŭ nas kryjecca, abo prychodzić zvonku, što kliča da siabie.
šmat jość takich, katoryja, što tolki robiać, siabie samych šukajuć, ab hetym-ža navat i nia viedajuć.
Zvonku vyhladaje, što byccam usio ŭ ich dobra, kali ŭsio robicca pavodle ich voli i dumki; ale niachaj zrobicca niešta nasuproć taho, čaho chočuć — chutka pieramieniacca dy zasumujuć.