шчасьцю другога, такога-ж, як самі, няшчасьцю брата свайго. Ах, вёска, вёска!.. Ды што-ж я ад іх хачу? Яны-ж усе цёмныя, забітыя. Іх век ціснулі паны, насьмяхаліся. Іх век прывучалі клапаціцца толькі аб сабе, аб сваім дварэ, паставіўшы іх у такія ўмовы, а другі, брат, — хай гіне, абы я жыў. І вось сьмяюцца над сабой, хоць і шкадуюць у душы, але сьмяюцца, бацькі з дому гоняць… Больш сьвету трэба ў гэтыя цёмныя вёскі, перарабіць іх трэба пановаму, унесьці сьвядомасьць, новае лепшае жыцьцё, новыя, нашы комуністычныя погляды на жыцьцё трэба ўнесьці ў маленькія шэрыя хаты“.
XVI.
Ясны ліпнёвы дзень.
Чыстае, блакітнае неба мігае сонцам.
На вуліцах гораду ўжо жыцьцё штодзеннае ўсіх захапіла. Людзі ходзяць, едуць, усе кудысь сьпяшаюцца.
Ніна з нікому невядомай думкай ішла на рынак у аптэку.
„Куплю… Прыму і няхай! Усё роўна ня жыць“.
Ясна, радасьцю мігаціць неба. Уся прырода неяк асабліва дыхае поўным жыцьцём. Бадзёрыць кожнага чалавека, кожную расьлінку, усё, усё, што вакол жыве ў гэты дзень.
Ніна села на бервяно, каб дальш трохі ад людзей, выняла з-за пазухі нейкі вузельчык, разьвязала, усыпала з вузельчыка чагось у рот…
