як-жа на вочы людзям пакажуся?.. А мо‘, а мо‘ не абманіць? Няўжо-ж ён гэтак падобен да другіх багацеяў, што насьмяхаюцца толькі над дзявочай красой“.
Гэтыя думкі цэлыя дні ня выходзілі з галавы Ніны, не давалі спакою ёй.
Х.
Добрым выдаўся ліпнёвы вечар. Паненкі гуляць у горад накіраваліся, зьбіраўся і Лявон.
Ніна ўжо некалькі дзён думала аб тым, што павінна сказаць аб усім Лявону, спытаць у яго: што-ж ён сабе думае? Сёньня надумалася канчаткова пагаварыць з ім.
І калі ён накіраваўся на вуліцу, клікала:
— Лявон, ці можна на пару хвілінак?
— Ну, што табе? кажы, — нездаволена адазваўся той.
— Лявон! ты вось сярдуёш на мяне, а за што? Няўжо-ж ты забыўся на ўсё, што казаў. Дзе-ж твае словы? Дзе каханьне, аб якім ты гаварыў? І бачыць мяне ўжо ня хочаш?
— Што ты ўздумала… Проста некалі мне, спраў у горадзе больш стала. Дый адкуль ты гэта ўсё ўзяла? Ты аб чым сёньня хочаш казаць?.. Я сьпяшаюся ў горад. Кажы, а то мама ўбачыць… будзе…
— Дык табе сорамна быць са мной? А я-ж твая… Я зацяжарыла…
— Што? што ты сказала?.. зацяжарыла?
— Але. У нас, Лявонка, дзіця будзе…
— Ты праўду кажаш? — пужліва, але ветлівей спытаў ён.
