прышоў Лявон, пачаў упрашваць матку пакінуць лаянку, ня крыўдзіць Ніны.
Нейкім добрым, як-бы зусім ня гэтае сям‘і чалавекам, здаўся тады Ніне Лявон. У душы дзякавала яму. Дый так спадабаўся ён трохі Ніне. Такі ветлівы, далікатны, і пазірае на Ніну неяк вельмі ўжо ўважліва, што ёй аж сорамна робіцца. Калі-ні-калі й загаворыць, спытае што і ўсьміхнецца ёй пры гэтым. Часамі слухала, працуючы ў пакоі, як чытаў у суседнім пакоі голасна Лявон кніжку якую. Хораша пісана ў кніжках, шмат там цікавага аб людзях. А мо‘ гэта ёй ад таго здавалася цікавым, што чытаў Лявон, а ня другі хто?
Ня думала над гэтым пакуль што Ніна.
А дні беглі, непарушанай чаргой, складалі тыдні, месяцы…
Ужо восемнаццаты год пайшоў Ніне, ужо другая вясна набліжалася, як жыве яна ў Галіноўскіх.
VII.
— Ну, як жывеш, ці здароў, каго кахаеш? — пытаў у Лявона яго сябра, прыехаўшы ў госьці.
Сядзелі ў сталовай. Скора Ніна прынесла самавар.
— Гэта хто?
— Парабчанка наша.
— А, чорт… якая прыгожая, кроў з малаком. Ня ведаю, як ты, а я зразу-б укахаўся ў яе. Дый ты, мусіць, роман з ёю круціш? А? Не хавайся!
