ленькімі дзіркамі-вокнамі з-пад навісшых стрэх на гразкую новасельскую вуліцу.
Гора вялікае, цяжкае, у жыцьці перанесенае пазірае з гэтых хат.
А з-за іх, шэрых, панура-стаячых, дзе-нідзе выглядаюць, выпершыся наперад на вуліцу частаколам, новыя, з вялікімі вокнамі. Неяк падняліся над вёскай гэтыя новыя хаты і як-бы ціснуць яе да зямлі.
Вакол вёскі раскідана поле, сенажаці, вузенькімі-вузенькімі палоскамі, сярод якіх часам кідаюцца ў вочы адзінокія шырокія палосы.
Дзьвесьце з лішкам хат у Новым Сяле, дзьвесьце з лішкам гаспадароў. Кожнаму зямля патрэбна, кожнаму жыць хочацца, душа кожнага больш прастору хоча, а палоскі як-бы нарочна за апошнія гады яшчэ больш звузіліся, выціскаюць у сьвет новых кутнікаў новасельскіх.
Доўгая гразкая вуліца новасельская.
У канцы вуліцы, дзе сялібы канчаюцца, высока на ўзгорак забралася, схаваўшыся пад гальлём густым дзьвёх старых ліп, такая-ж старэнькая хата Якава Шапілёва, кутніка новасельскага. Не адзін ён такі ў Новым Сяле, мусіць з дзесятак такіх знойдзецца.
Шапілёву даўно, яшчэ ў вайну, калі ён вярнуўся дахаты паранены з нямецкага фронту, пакінула жонка чацьвёра дзяцей. Шкадаваў іх Якаў. Але каб карміць і дзяцей і сябе, каб мёць час зарабіць, ажаніўся другі раз, узяў дзецям мачыху.
