добрым у маладосьці, але набожным, адтаго й застаўся тут панамаром, як прыелася па сьвету з сякерай цягацца, Мо‘ яно горш, а мо‘ і лепш, бо-ж і сам цяпер ня веру і другія, уся ваколіца ў сумненьне прышла… Шмат пражыў, шмат бачыў, але дваццаць пяць год панамаром — хадзіў, як сьляпы. Вінаваты я перад людзьмі, бо з папом і я іх абманваў. Век сьляпым хадзіў, толькі пад старасьць убачылі вочы… Вінаваты, таму і расказваю людзям цяпер, каб больш аб гэтым ведалі… Ну йдзі, я цябе трымаю…
Стары пайшоў далёй, уздымаючы па дарозе пыл, і пра сябе пачаў сьпяваць нейкую старажытную цягучую песьню, мо‘ з тых, што сьпяваў яго дзед, ходзячы за сахой. Відаць, весялей яму рабілася, калі ўдавалася расказаць аб яўленай яшчэ аднаму новаму ў гэтых мясцох чалавеку, бо ведаў, што той раскажа другім… „Вінават перад людзьмі, ад таго і расказваю“…
Скора фігура дзеда схавалася за ўзгоркам, які абняла дарожка, і я накіраваўся ў горад.
З бакоў дарожкі спакойна, ніжэй толькі схіліўшы галовы-каласы, змочаныя буйнымі кроплямі расы, спала жыта. Па небу ўсё гусьцей беглі з захаду кавалкі хмар, і цень іх цёмнымі хвалямі пералівалася па жытнім моры.
Горад цёмнай масай дамоў і домікаў стаіць, Над горадам адзінока тонкія, белыя царквы чорнымі плямамі вокан званіц пазіраюць…
— І там яўленыя, толькі разумней зроблены і ня ў нашы часы…
