го жыцьця, ня ўмела, праўдзівей, не знайшла сіл для гэтага і ні ў каго падтрыманьня не знайшла для сябе, і таму цяпер нікому і ні навошта непатрэбна… Ты парві мой ліст апошні, няпраўда напісана там. Памылілася. Ха-ха-ха!.. Прасьці… Цяпер толькі што йшла каля магазыну. Там на аборцы вісіць сьцягно, хістаецца, а аборка глыбока ўелася ў мяса, сьціснула… У нас у пакоі крук у столі, зараз знайду аборку і ўсё“…
Нібы баючыся раздумаць, хутчэй заклеіла ліст, пазвала хлопчыка суседкі, каб занёс яго ў скрынку, дала грошай на марожанае. Сама зараз-жа замкнула дзьверы, каб не зайшоў хто і не пашкодзіў, дастала з шафы аборку, уважліва абгледзела яе.
„Вось так уесца ў шыю і ўсё“…
XI.
— Чуў я, што парашылі ўцячы ад нас, таварыш Капцюр?
Капцюр стаяў перад сакратаром ячэйкі, па ўсяму відаць было, што ён нездаволен стрэчай з сакратаром. У гаворцы стараўся не пазіраць у вочы таму.
— Парашыў уцячы. Ужо заяву падаў аб звальненьні. Паеду ў Сібір да брата, на завод мо‘ прыстроюся.
— Аж у Сібір? У-гу. Добрая справа на заводзе папрацаваць, але позна да гэтага дадумаліся… Сёньня а шостай гадзіне прыходзьце на бюро, ваша справа разглядацца будзе.
— Усё тое, з Якімавай заявай?
