знаёмая постаць і твар з простай адкрытай ветлівай усьмешкай дзіцячай. Акінула вачмі пакой.
— Як добра тут у цябе, колькі кніг, якое багацьце!
— Гэта не багата яшчэ, шмат раздаў комсамольцам. Ты распраніся, будзь, як у сябе ў хаце. Вось тут сядай.
— У цябе так прыбрана, нібы рука гаспадыні пахадзіла ля ўсяго.
— Гэта рука будучай гаспадыні, яна тут са мной.
Ліда пачырванела, не адказала нічога. Села ля стала і пачала разглядаць кнігі.
— Як ты пасьпяваеш іх чытаць? Я-б ніколі не змагла, здаецца, здолець іх, запамятаваць усё.
Засьмяяўся.
— А хіба запамятаваць усё трэба?
— Ну, а як-жа?
— Ой, якая ты дзіўная! Кнігу ня трэба запамятаваць усю, а ў ёй трэба ўмець знайсьці патрэбнае табе. Вось, напрыклад, сёньня аб падатковай політыцы трэба мне матэрыял, я бяру гэту кнігу, заўтра аб другім чым — другую. Не запамятаваць кнігу трэба, усё напісанае ў ёй, а зразумець.
Ліда чула гэта ў першы раз. Калі ў гімназіі вучылася першыя гады, а потым і ў савецкай школе, яна старалася запамятаваць усё, што даваў выкладчык, і таму думала, што і гэтыя таўстыя кнігі трэба ўсе запамятаваць, вывучыць, а ён кажа: зразумець трэба. Гэтак проста і правільна. Пачала расказваць аб вучэньні ў гімназіі.
