— Нічога, багатае. Добра пажыць так…
— Я слухала, нібы апавяданьне цікавае. Чаму вы не напішаце аб сваім жыцьці, вось так проста, як гаварылі мне, праўду ўсю. Гэта было-б надта багатае па зьместу апавяданьне.
Гаварыла, а ў галаве пляліся радкі новага вершу, які будзе прысьвечаны яму.
— Не змагу я напісаць прыгожа, дый ці варта. А каб умеў пісаць, шмат-бы матэрыялу свайго асабістага было.
Пачаў пераказваць ёй асобныя моманты з франтовага жыцьця, а ёй зноў здавалася, што не яго слухае, а слухае напісанае дзесь у кніжках.
„Вось жыцьцё такіх зьяўляецца крыніцай для творчасьці мастакоў. Тут яны могуць чэрпаць сабе патрэбны матэрыял і чэрпаць без канца“.
Капцюр скончыў гутарку пра франтавое, памаўчаў, потым пачаў скардзіцца на сваё жыцьцё.
— Цяжкое жыцьцё. Тады захапляла сабой яно і не адчуваў гэтага цяжару, а цяпер другі час, цяпер другія і большыя труднасьці на кожным кроку. Цяжка аднаму, часам хочацца з кім-небудзь пагаварыць, выказаць свае думкі, знайсьці ў каго падтрыманьне, калі рукі апусьцяцца пры стрэчы з новай труднасьцю. Сумна…
— А хіба ў вас няма сяброў, хіба вы адны, а партыя?..
— Усё гэта так. Калі я ў сваёй… партыйнай сям‘і на фабрыцы, я зноў жыву, як і раней, але дома, вось дзе я адзін.
