кія вершы, у якія поэта ўклаў свой настрой, пачуцьці.
Пасядзелі яшчэ трохі, і Ліда пачала зьбірацца дамоў.
— Чаму так рана, вы не пакрыўдзіліся на мяне?
— Ды не, за што-ж? мне час дадому йсьці.
— Дазволіце правесьці вас?
— Ня трэба, вы-ж да дакладу павінны падрыхтавацца, толькі час дарма згубіце, а я й адна не баюся.
— Даклад мой не ўцячэ, дый настрой не падыходзіць, галава адпачынку просіць, стамілася ўжо такі.
Вышлі на вуліцу. Ліда шукала тэмы для гаворкі.
— Вы, мусіць, вельмі багата працуеце. Усе комуністыя так, асабліва актывістыя. Я ведала аднаго комуністага, — зманіла Ліда, — ён зусім-зусім не адпачываў, ня меў ні капелькі свайго асабістага жыцьця, грамадзкай працы ён аддаваў увесь час свой.
Гаварыла так ад таго, што такім уяўляла сабе комуністага-актывістага.
— Інакш ня можна, цяпер час напружанай працы, дробнай і вялікай…
— Вы дзе працуеце?
— На фабрыцы… ну і, вядома, грамадзкая праца…
Ішлі побач. Ён нізка пахіляў да яе галаву, калі гаварыў, а яна патроху аддалялася, каб ня быць блізка да яго, баялася, што можа падумаць нядобрае аб ёй. Скора ўвайшлі ў цёмную вуліцу. Ён ужо зусім захапіўся сваёй
