Старонка:«Дробязі» жыцьця (1927).pdf/144

Ён пачаў чытаць, а Ліда сачыла за выразам твару.

— Гэта аб кім пішаце?

— Аб рабочым.

— Вельмі добра, Вы друкуеце іх дзе?

— Не. Пішу пакуль для сябе, вучуся. Для друку ня варты, як мне здаецца.

— Навошта такая скромнасьць. Памойму — праступства з вашага боку не аддаваць для друку такія вершы. Тут такое багацьце вобразаў у кожным радку. Вось хоць гэтыя:

…— Узмахне галавой стамлёнай,
Разагне скачанеўшыя рукі,
І песьні бадзёрай гукі
Пачнуць будзіць міліёны… —

— А цяпер не паказвайце, я сам буду чытаць.

…— Ну чаго „жыцьцё“, так круціш ціха?
Ну, гані, яшчэ, яшчэ шпарчэй.
Можа ў завірусе ліхай
Мне ня прыдзецца жмурыць сваіх вачэй… —

З Лідай рабілася нешта нядобрае. Яна пачырванела, парывалася спыніць яго, каб ня чытаў далей, але стрымлівала пакуль што сябе, а ён чытаў:

…— Ой, як цесна стала мне ў жыцьці,
Ўсё балюча за душу чапляе…
Сэрца, слухай, сьціхні, ня крычы,
Усё раўно ня счуе — хто…

— Ня чытайце гэта, ня трэба!

Рукой закрыла старонку.

— Гэта інтымныя, нядобра іх чытаць.

— Мусіць перажываньні вашы? Я ня буду чытаць, ня ведаў, даруйце… Але я люблю та-