„Чаго я гэта разагналася? А калі яго няма там, ды мо‘ й зусім яшчэ людзей няма… Ці варта паказваць яму, каб не пасьмяяўся. Дый час такім глупствам адбіраць у яго ня варта“. Але вочы сачылі ўвесь час за дзьвярмі клюбу, шукалі знаёмай, спяшаючайся заўсёды фігуры ў чорным пальто.
Не сядзелася ў садзе, устала і пайшла ў клюб.
У пакоі, у які зайшла, было толькі тры чалавекі, чыталі. Села ля стала, разгарнула сшытак і пачала прабягаць вачмі радкі вершу ў даўнешняй газэце. Ужо шосты раз углядалася вачмі ў першыя словы вершу і шосты раз кідала позірк на дзьверы, калі яны расчыняліся і хто-небудзь заглядваў у пакой.
Потым у дзьвярах пачуўся знаёмы говар.
„Ён ідзе“.
Ніжэй схіліла галаву над газэтай, уставіла вочы ў колёнку артыкулу. Ужо літары перад вачмі пачалі, як жывыя, бегаць па газэце, потым зьліліся ў чорныя тоўстыя рысы.
„Што гэта са мной, чаго гэтак спалохалася? А мо‘ не пазнае?“
Чула, як прычыніў дзьверы, пастаяў ля іх хвілінку і вось накіраваўся да яе. Нешта прымусіла ўзьняць галаву, устаць, каб павітацца.
— Бываеце ў клюбе? І газэту нават чытаеце?
— Тут верш, дык я праглядвала. Цяпер так багата вершаў пішуць, нібы эпідэмія якая на вершаваньне.
— Гэта ня дрэнна, я вершы люблю. Асалоду нейкую адчуваю, калі чытаю добры верш. У вадным радку цэлыя вобразы, выказваюцца перажываньні.
