і закуска. Капцюр і жанчына цяпер не адыходзілі ад Ляхавіцкай. Жанчына чокалася з ёй, упрасіла выпіць яе яшчэ дзьве чаркі.
Спачатку, калі толькі ўвайшлі з двара ў пакой, у галаве пасьвяжэла, а цяпер ужо зноў не магла ўладаць сабой, схілілася на Капцюра.
— Вязеце дамоў мяне… там муж…
Вы стаміліся, адпачнеце з поўгадзіны.
Завёў яе ў суседні пакой, сам скора зьвярнуўся.
— Ну?
— Ма-а-ла-дзец! — адказалі ўсе разам. — Ёй-богу рэкорд пабіў ты сёньня, ну й дыплёмат-жа ты ля іх хадзіць. Як удалося?
— Пасьля аб гэтым, а цяпер дай вып‘ем і… пагуляем…
.....................
Ляхавіцкая пачула, што нехта кратае яе за плячо. Расчыніла вочы. Перад ёй стаяла незнаёмая жанчына.
— Дзе-ж гэта я?..
Агледзела пакой, потым глянула на сябе, на вопратку, якая была не ўпарадку. Балела галава. Успомніла ўчарашні вечар, прыпомніла гэту жанчыну, тэатр, віно… трое мужчын… муж дома чакае.
— Што вы са мной зрабілі, што зрабілі?..
Пачала плакаць, дрыжачымі рукамі папраўляла вопратку, а жанчына тарапіла:
— Ну, апранайся, хто-ж вінават, што паехала з мужчынамі віно піць… Вось пальто. Рамізьнік чакае!
Як хворая, валюхаючыся, вышла з пакою на вуліцу.
