Прывілей вялікага князя Літоўскага і караля Польскага Уладзіслава (Ягайлы) 22 лютага 1387 года

Прывілей Дакумэнт Аўтар: Ягайла 22 лютага 1387 году

Прапануем да спампаваньня!

U imia Panskaje, stańsia. Na wiecznuju pamiać pra sprawu.

 Pakolki my razważliwa paźbiahajem szmatlikich szkodaŭ, wyklikanych pamyłkami i sumnieńniami, kali zapiswajem sprawy naszaha czasu ŭ piśmowaj formie i nazywajem świedkaŭ, my, Uładysłaŭ, z łaski Bożaj, karol Polszczy i ziemlaŭ Krakaŭskaj, Sandamirskaj, Sieradzkaj, Lenczyckaj, Kijeŭskaj i Litoŭski najwyszejszy Kniaź, Pan i spadczyńnik Pamorja i Rusi, abwiaszczajem hetym listom usim, chto wiedaje, ciapierasznim i buduczym, szto, aświetlenyja łaskaj Swiatoha Ducha, pakinuŭszy pahanskija pamyłki, my pabożna pryniali Swiatuju wieru i adradzilisia z krynicy chryszczeńnia; Żadajuczy ŭzmaćnić katalickuju wieru ŭ naszych litoŭskich i ruskich krainach, sa zhody i dazwołu naszych najmilejszych bratoŭ, kniazioŭ i ŭsioj szlachty Litoŭskaj ziamli, my wyraszyli, zahadali i nawat paabiacali, zaraklisia i prysiahnuli, datykajuczysia światych tajamnic, schilać, pryciahwać, zaklikać i nawat prymuszać usich karennych Litwinaŭ abodwuch połaŭ, luboha stanu, paklikańnia abo stupieni, jakija prażywajuć u naszych litoŭskich i ruskich dziarżawach, da katalickaj wiery i pasłuszenstwa Swiatomu Rymskamu Kaścioły, da jakoha by wyznańnia jany ni należali. Kab Litwiny, jakija niadaŭna pierajszli ŭ katalickuju wieru, nijakim czynam nie adciahwalisia ad pasłuszenstwa i abradaŭ Rymskaj Carkwy, żadajuczy biez wykluczeńnia likwidawać usie pieraszkody, jakija pieraszkadżajuć rostu katalickaj wiery, my stroha zabaraniajem kożnamu Litwinu luboha połu mieć szlubnyja suwiazi z Rusinami luboha połu, pakul spaczatku nie prymuć sapraŭdnaje pasłuszenstwa Rymskamu Kaściołu. Adnak, kali, niahledziaczy na naszu zabaronu, chto-niebudź z paśladoŭnikaŭ ruskaha abradu ŭstupić u szlubny stan, to jany nie pawinny być razłuczanyja, ale albo muż, albo żonka hetaha wierawyznańnia pawinny iści ŭ wiery za katolikam abo kataliczkaj, jakija wyznajuć pasłuchmianaść Rymskaj Carkwie, i wierna prytrymliwacca jaje, da czaho ich można prymusić nawat cialesnymi pakarańniami. Bo kali ŭ pierszabytnyja czasy, z dazwołu Bożaha, zło mieła ŭładu prymuszać dobrych ludziej rabić zło, to tym bolsz ciapier, z Bożaj woli, dabro moża i pawinna schilać i zaklikać złych ludziej da dabra. Bolsz za toje, pakolki ŭ zhadanych litoŭskich i ruskich dziarżawach kaścioły dla honaru i sławy Usiemahutnaha BOHA, i asabliwa katedralny kaścioł u Wilni, i tam i ŭ inszych miescach parafijalnyja i manastyrskija kaścioły, u nadziei na wiecznuju ŭznaharodu, z majontkami, majomaściu, wioskami i daninaj, dziesiacinaj i inszymi dachodami, jak heta szyrej ukluczajuć naszy prywilei, i choć my wyzwalili zhadanyja kaścioły z ich achwiarawańniami naszymi prywilejami (ad usich ciażaraŭ) u siłu ŭmowy, pastaŭlenaj u ich: szto my nie pakidajem ni sabie, ni naszym pierajemnikam nijakaha prawa ci ŭłady nad imi, ale żadajuczy, kab jak biskup, jaki budzie tam, i jaho kapituł, a taksama inszyja parafijalnyja i manastyrskija światary mahli swabodna zajmacca Bożaj służbaj i pracawać dziela pamnażeńnia światoj wiery, paśla likwidacyi ŭsich pieraszkod i zaniatkaŭ, hetym naszym listom znoŭ, jak najbolsz widawoczna, usiu majomaść, dabro, wioski z ich życharami, tym nie miensz usio, szto my darawali i zawiaszczali hetym kaściołam, jak Katedralnamu Wilenskamu, tak i ŭsim parafijalnym i manastyrskim kaściołam dla sławy Bożaj, my ciapier i ŭ buduczyni wyzwalajem, wykluczajem, i robim swabodnymi ad usialakich naszych i naszych pierajemnikaŭ, wialikich Litoŭskich Kniazioŭ, służbaŭ, wazoŭ, pierawozaŭ, padwodaŭ, achowaŭ, daroh, wyprawaŭ, stacyjaŭ, padatkaŭ, jakija zwyczajna nazywajucca serebczyna, budaŭnictwa zamkaŭ, mastoŭ, sudoŭ naszych uradnikaŭ, pakarańniaŭ i abwinawaczańniaŭ słuh sudowych, zwanych dzieckimi, ad daniny aŭsom, żytam i sienam, h.zn. dziakło, absalutna ad usich inszych ciskaŭ i abawiazkaŭ, jakimi b jany ni byli: ale sam biskup wa ŭładańniach swajoj carkwy i inszyja światary ŭ ich uładańniach buduć mieć poŭnuju i wyklucznuju ŭładu, i my całkam skasujem usiu inszuju ŭładu, a mienawita świeckuju ŭładu. Dziela bolszaj wiery, siły i wiecznaj trywałaści ŭsiaho taho, szto my wyszej zhadali, my zahadali skłaści hety list, zaświedczyŭszy jaho naszaj piaczatkaj. Adbyłosia ŭ Wilni ŭ piatnicu paśla Papialcowaha dnia (22 lutaha) u prysutnaści Aświaczonych litoŭskich Kniazioŭ: Skirhieły Trockaha, Uładzimira Kijeŭskaha, Karybuta Nawahrudskaha, Witolda Haradzienskaha, Konrada Alaśnickaha, Jana i Ziemawita kniazioŭ Mazawieckich, a taksama szlachcicaŭ Bartasza Wisiemburhskaha Wajawody Poznańskaha, Kryścina z Kaziehłowa-Sandeckaha, Mikałaja z Asolina Wiślickaha, kasztalanaŭ: Ułodka Cześnika, Spytka Padkamoryja i Tomka, Padczaszaha Krakaŭskich, a taksama Michała, taksama wiadomaha jak Mynhał Hiedyhawod (Hiedyholda?), starasty Aszmianskaha, i mnohich inszych siarod tych, chto byŭ nam wierny. Dadziena rukoj Wialebnaha kn. Zakliki sandamirskaha probaszcza, Kanćlera i Klemiensa padkanćlera naszaha dwara