Полёнізацыя Заходняй Беларусі (1932)/Уступ
| Уступ Публіцыстыка Аўтар: Пётр Гарбацэвіч-Клінцэвіч 1932 год |
Ад політыкі цьвёрдалобых — да політыкі фашызму → |
Уступ
Польскі імпэрыялізм, імкнучыся да грабяжу беларускіх, літоўскіх і украінскіх зямель і прыгнечаньня гэтых народаў, абяцаў няпольскім народам разьвіцьцё іх мовы і асьветы, як „роўныя з роўнымі і вольныя з вольнымі“. Але ўсякага роду манэўры і дэмократычныя фразы імпэрыялістам патрэбны толькі на час для абману паняволеных народаў і стрыманьня іх ад рэволюцыйнай барацьбы за іх уласнае соцыяльнае і нацыянальнае вызваленьне.
Увесь тэкст рыскага дагавору аб абавязках польскай дзяржавы прадаставіць нацыянальным меншасьцям поўнае разьвіцьцё нацыянальна-культурнага жыцьця — застаўся на паперы і ня выконваецца.
Дванаццаць год мінула, як гвалтам адарваная ад Савецкай Беларусі Заходняя Беларусь уціскаецца, руйнуецца і душыцца польскай капіталістычна-абшарніцкай окупацыяй.
Чорная штодзенная практыка арудаваньня окупантаў прыадкрыла заслону „дэмократычнай“ нацыянальнай політыкі польскай буржуазіі. Політыка гэта заключаецца ў грабяжы натуральных багацьцяў зямель Заходняй Беларусі і Заходняй Украіны, у драпежнай колёніяльнай эксплёатацыі працоўных мас, у поўнай полёнізацыі няпольскіх народаў, у зьнішчэньні ўсякіх праяваў нацыянальна-культурнага жыцьця беларускіх працоўных мас і замацаваньні крывавай окупацыі для далейшай імпэрыялістычнай экспансіі на Усход.
Таксама гэтым мэтам, мэтам ліхаманкавай ваеннай падрыхтоўкі супроць СССР, падпарадкавана і політыка ў адносінах да беларускае мовы, яе полёнізацыі, яскравым праяўленьнем якой зьяўляецца ліквідацыя беларускага школьніцтва, прэсы і культурна-асьветных організацый.