Начныя думкі

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Начныя думкі
Верш
Аўтар: Алесь Гарун
Крыніца: http://rv-blr.com/pages/book_contents.jsp?idLit=4913#71863


Часам я ўночы сны дзіўныя бачу:
Роіцца нейкі нязьведаны край,
Повен то шчасьця, то жаласьці, плачу,
То зло-хмурлівы, то сьветлы, як рай.
         Бачу вялікія стэпы з-над Нёмна;
         Туліць у сьлёзах матуля сынка;
         Сьцелецца пушча глухая і цёмна;
         Косьці з магілы глядзяць бедака…
Бачу я: жоўтае жытняе поле
Коласам ціха шуміць-шалясьціць;
Межы, курган векавечны і хвоя;
Каня з аднэю малітваю «піць».
         Траўка ў ляску у цяню вырастае,
         Корміцца сокам зямелькі сырой;
         Птушка шчабеча – людзей пацяшае;
         Льецца крынічка, плюскоча вадой.
Ночкай ля рэчкі раздольна, прывольна!
Гуртам русалкі сьмяюцца, пяюць,
Кветкі купальскай шукае бяздольны;
Зь зельлем шаптухі паціху снуюць…
         Хочацца быць мне ў тым краю нязнаным,
         Хочацца край той абняць з прастаты
         Хочацца крыкнуць: гэй, краю каханы,
         Будзь мне, як маці, будзь родным мне ты!
Дай мне зрабіцца крынічкай лясною,
Бераг вадой абмываць, цалаваць;
Дай мне век цэлы дружыці з табою,
Хвойкі і зоры ў сабе адбіваць.
         Дай мне купальскую кветку у рукі,
         Путы жалезныя мне разьвяжы,
         Дай ты мне зельля на гора і мукі,
         К шчасьцю гасьцінец мне дай, пакажы!

Ціха. Нічога ня чую, ня бачу.
Роіцца толькі нязьведаны край,
Повен то шчасьця, то жаласьці, плачу,
То зло-хмурлівы, то сьветлы, як рай…