Мая люба

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мая люба
Верш
Аўтар: Алесь Гарун
Крыніца: http://rv-blr.com/literature/4913#72113


У любы маеі дый косы ільняныя й вочкі нябескія,
                                   Губкі вішнёвыя;
І шчочкі ружовыя, шыйка і ручкі, як бель лебядзіная, —
                                   Грудкі пуховыя;
І голас у любай, як ў лесе зьвінючай, бліскучай крынічанькі
                                   Сьпевы адвечныя;
А ўсьмешка каханай — ў зялёным аксаміце лугу мурожнага
                                   Перлы сланечныя;
Ідзець каралеўнаю, добрай, ласкаваю, роўнай паходкаю,
                                   Ціха ступаючы;
Заўсёды ўсьміхаецца думцы захованай, ў сэрцы мілосную
                                   Песьню сьпяваючы;
Вяночкі штовечара ў рэчку спушчаючы, кажа: «Плывіце вы
                                   Разам з вадзіцаю!
Скажэце каханаму: станем прад Богам мы параю шлюбнаю,
                                   Хоць бы з грамніцамі».

А гэтак далёкая! Так яно, зорачка захаду раньняя,
                                   Будзе і станецца.
Над нашым каханьнейкам людзі ня сільныя, леты ня ўластныя —
                                   Хай жа мінаюцца.