Збор твораў (Бядуля, 1937)/V/Бродзіць вецер

← Свае ночы і дні я развеяў

Бродзіць вецер Верш Аўтар: Змітрок Бядуля 1937 год

Пайду →

Іншыя публікацыі гэтага твора: Бродзіць вецер…

Прапануем да спампаваньня!

БРОДЗІЦЬ ВЕЦЕР…

Бродзіць вецер шумлівы, стоногі,
Белых зайцаў па моры пасе,
Заблудзіўся, шукае дарогу
У хвалістым, зыбучым аўсе.

Паказалася плямка здалёку —
Карабель адзінокі паўзе.
Ён крапінкай здаецца на-вока,
Ён загубіцца ў кволай слязе

Нібы дзіва, расце, вырастае
Сівым воблакам лёгкі дымок.
Шле у горы сваё прывітанне
Гутарлівы, вясёлы гудок.

То плыве сюды „Ленін“ з „Расіі“ —
У цяплынь прамяністай Апсны^[1].
Над ім кружацца чайкі сівыя,
Так гасця аглядаюць яны.

Усміхнецца на хвілю краіна
Ў белым вэлюме родных снягоў.
„Ленін“ якар сталёвы тут кінуў
Ля абхазскіх глухіх берагоў.

Гагры, 1926 г.

---

1. Апсны — Абхазія.