Восень (Лучына — Апусцелі вокал нівы…)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Восень
Верш
Аўтар: Янка Лучына
Крыніца: http://yankalychina.ru/stories/52.htm


Апусцелі вокал нівы,
Тут і там ралля чарнее.
Над іржьшічам праразлівы
Вецер з захаду ўсё вее,
Наганяе смутак, слёзы,
Кажа, што зіма вось будзе.
Ветру ўторыць плач бярозаў
Што стаяць гурбой на фудзе.
Падаткнуушы світкі крыссе,
Мужычок арэ свой ржзўнік:
«Гзй, валочкі, варушыся!..»
Блісне лемех неспадзеўна.
Надта ўвішны пры рабоце,
Як спявак, што песняў поўны,
Ля яго сівец у лёце
Свішча, шчасны, невымоўна.
Па-над лесам клічам шчырым
Жураўлі прасторы будзяць.
Адлятаюць птушкі ў вырай,
Добрай долі зычаць людзям.
Лес напоўнен шумам, крыкам,
Паляўнічы рог: «Шукайце!» —
Зазывае. Дружна, з гікам
Ганчакі бяруць след зайца.