Бабулька – прадаўчыца зёлак

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Бабулька — прадаўчыца зёлак
Верш
Аўтар: Янка Купала
1905—1907
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/902


У Менску на рынку,
Ў канцы агароды,
Бабулька старая
Садзіцца заўсёды.

Усякія зёлкі
На рынак прыносіць
І людцаў прахожых
Купляць у ёй просіць.

Ляжаць перад бабкай,
Ці вечар, ці ранак,
Пучкі дзівасілу,
Чабор і румянак.

Ад кожнай хваробы
Ё зёлкі, карэньне;
Лячыць можа імі
Падвей, парушэньне.

І любчыку нават
Дасьць вам пад сакрэтам
Ды наўча, як зводзіць
Любізьнічкам гэтым.

І ўсякіх, усякіх
Дастанеце лекаў,
Якіх толькі людзі
Ня зналі ад векаў.

Шмат летак бабульцы:
Трасуцца ўжо рукі —
Ёсьць пэўна унукі,
Э! нават праўнукі.

Усяк ёй жылося
На сьвеце на Божым —
І смутна, самотна,
І з хлопцам прыгожым.

І сьлёзы ліліся,
І песьні зьвінелі,
Малойцавы грудзі
Туліла ў пасьцелі.

Ды ўсё ж праляцела,
Як яснай маланкай;
Сьпяць думкі і песьні,
Ў магіле сьпіць Янка.

Эй, моладасьць-радасьць
Мінула ўдалая!
А старасьць-няўдаласьць
Ніяк не мінае.

І кепска бабульцы:
Сівая, худая,
Брак сіл працаваці,
Дык зёлкі зьбірае.

Нясе іх да Менска,
На рынку садзіцца,
Збывае і вуча,
Як трэба лячыцца.

А можа, паможа
Душы хоць адной дзе,
І праца бабулькі
На марна ня пойдзе.

(1905—1907)