І зноў холад, і вецер, і сіняя цьма…

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
І зноў холад, і вецер, і сіняя цьма…
Верш
Аўтар: Валеры Маракоў
1926
Крыніца: http://knihi.com/Valery_Marakou/I_znou_cholad,_i_viecier,_i_siniaja_cma.html



 * * *

І зноў холад, і вецер, і сіняя цьма,
І зноў сэрца балючае плача.
О, нашто над палямі разлёгся туман,
Калі хочацца сонца пабачыць.

Зацвіла прад акном маім белая даль,
Налілася жыццём і каханнем,
Толькі сонца не хоча цяпла ёй даваць
І схавалася недзе ў тумане.

Так і песня сягоння мая зацвіла,
Толькі сілы няма й поўнай волі,
Каб на родным прасторы дуброў і сяла
Каласілася спевамі поле.

Я йшчэ ведаю: смехам жыццёвых крыніц
Захаплюся на ўлонні прыроды,
Толькі згінуць хай холад і хмурыя дні,
Што навеялі цьму і нягоды.

Я йшчэ ведаю: ўдаль над маёй паласой
Праліецца прывольная песня,
Толькі дайце гармонік на сто галасоў
І прастор для размаху не цесны.

О, тады ўсё спяю, ўсё скажу вам, браты,
Я скажу, што кахаю, што знаю,
Бо у цвеце кляновым прастор залаты
Упаіў маё сэрца каханнем.

(1926)